Πράσινα μάτια, που απ΄τη ζωή μου περάσατε
ήρθε η ώρα να σας υμνήσω
πράσινα βλέμματα που με χαράξατε
ήταν τιμή μου να σας συναντήσω
Πράσινα μάτια της μάνας που βύζαξα
Που με κοιτάζουν με τόση στοργή
Πράσινο βλέμμα, γεμάτο αγωνία
Τι θα επιλέξω για αυτή τη ζωή
Πράσινα μάτια ο πρώτος έρωτας
Το πρώτο ξενύχτι και η αγωνία
Πράσινο βλέμμα μακριά σου που έφυγα
Ζεις πάντα μέσα μου χωρίς αρμονία
Πράσινα μάτια μεγάλε αδελφέ μου
Στα πρώτα μου βήματα πάντα εκεί
Πράσινο βλέμμα στην άκρη του πλάνου μου
Κάθε μου γνώμη ακολουθεί
Πράσινα μάτια εσύ που με διάλεξες
Μες τη ζωή σου για πάντα να ζήσω
Πράσινο βλέμμα, φιλά, χάδια, παιδέματα
Που δε θα μπορέσω ποτέ να τα σβήσω
Πράσινα μάτια και εσύ που με πόθησες
Κι ήξερες δε θα ‘μουνα ποτέ δική σου
Πράσινο βλέμμα και μένεις μόνος σου
Στην τόσο σκληρή επιλογή σου
Πράσινα μάτια κοιτώ στο καθρέφτη μου
Και χαμηλώνω πράσινο βλέμμα
Πόσο τρομάζω αυτά που κατάλαβα
Για όλους εσάς μην ήταν ψέμα
Πράσινα μάτια
Εκδίκηση
Δε θέλω ,μη μ’αναγκάζεις
Και αν πρέπει δεν το μπορώ
Μη σπρώχνεις, δε θα χωρέσω
Σε καμιάς ύπαρξης το μυαλό
Το ξέρω πως με πονάς
Όμως δε νοιώθω πλέον εγώ
Και τις πληγές μου μ’απάθεια κοιτάω
Δε νοιώθω, δεν ελπίζω και ίσως δε ζω.
Ρε! Σου μιλάω! Φεύγεις τώρα
Που δεν υπάρχω πια!
Είσαι ξεφτίλας αν νομίζεις
Πως μου πήρες και την καρδιά
Υπάρχω ακόμα μες το μυαλό σου
Είμαι η τύψη που ξαγρυπνάς
Και η εικόνα στο όνειρό σου
Που για να διώξεις μιλάς, μιλάς, μιλάς…
Μα δε θα φύγω αν δεν το νοιώσω
Ότι σου έδωσα ό,τι και συ
Αν δεν πληγώσω δε θα τελειώσω
Δεν είναι εκδίκηση :είναι η ζωή
Προσκληση
Ήμασταν όλοι καλεσμένοι σε ένα γλέντι υποκρισίας
Και πήγαμε όλοι!
Όλο το πρωί γκρινιάζαμε, δεν θέλαμε να πάμε
Δεν είναι αυτά για μας…
Φτάσαμε πολύ νωρίτερα από την προκαθορισμένη ώρα,
Γιατί αδημονούσαμε-έτσι δηλώσαμε-
Και έτσι ήταν -μεταξύ μας-
Ήπιαμε sprite σε ποτήρια σαμπάνιας
Ξοδέψαμε σε λουλούδια όλα τα λεφτά της Μονόπολης
Και τα λουλούδια κατάθεση φόρου τιμής σε πίστες πορνείου
Γευτήκαμε τις καβαλίνες σα να’τανε χαβιάρι
Γελάσαμε με την σκουριασμένη μας ψυχή
Νοικιάσαμε και κάτι κομπάρσους για να είναι κακόκεφοι και να κάνουμε τη διαφορά
Φιλήσαμε και ευχαριστήσαμε αυτούς που φρόντισαν για τα μαχαίρια στη πλάτη:
Ευχαριστώ ,ήταν πολύ όμορφα. Να τα ξαναπούμε…
Δεκαοχτώ
Ολάνθιστοι κισσοί ίσια μπροστά στο μέλλον
Τα χέρια μου ανοίγονται
Σα θηλυκό κυπαρίσσι φτιάχνουν το σώμα μου
Από τα δάχτυλά μου πετάγονται φλόγες
Κίτρινες φλόγες προς τα ξερά χόρτα της γης
Και τις κακές αναμνήσεις
Το κορμί μου ορθώνεται
Οι καμπύλες μου γίνονται κύματα
Γαλάζια κύματα ξεσπούν σε βράχια
Το κεφάλι μου τινάζεται πίσω
Οι χάλκινες ανταύγειες των μαλλιών μου
Γίνονται αστραπές
Χάλκινες αστραπές προς τους θεούς για ευχαριστίες
Τα χείλη μου σκίζονται να ουρλιάξουν σιωπή
Λευκή σιωπή σαν βροντή σε όνειρο
Να μην ακούγονται οι ύαινες
21/03/99
Δόνηση
Άλλος ένας χρόνος έφυγε
Κι εμείς τον χαζεύαμε
Ο ένας στον άλλον
Αντικριστά
Κι όλο αναβάλουμε
Και περιμένουμε
Κι όλο το αφήνουμε
Για πιο μετά
Χρόνια που πέρασαν
Κι εμείς θυμόμαστε
Όσα δεν είπαμε
Κι όσα δε λέμε
Κι όλο ντρεπόμαστε
Αρχή να κάνουμε
Και δε δεχόμαστε
Πως ίσως φταίμε
Τα χρόνια πέρασαν
Αχ αδελφέ μου
Και αν χαθήκαμε
Είμαι εδώ
Πάρε το χέρι μου
Αρχή να κάνουμε
Χθες μου χαρίσανε
Καινούριο σταυρό…
αναμονη
Τα πρόσωπά μας έχουν κάτι το βρεφικό.
Πολλά μοιάζουν κιόλας γερασμένα, όμως όλοι μας έχουμε κάτι από βρέφη.
Μου δίνουν την εντύπωση οι φίλοι μου πως είναι ακόμα έμβρυα και ο εαυτός μου πως δεν γεννήθηκε ακόμα.
Και την ώρα που θα γεννηθώ την έχει καθορίσει άλλος κι εγώ περιμένω.
Φοβάμαι πως ίσως κάποια μέρα ίσως βαρεθώ να περιμένω.
Έχουν περάσει οι εννιά μήνες…
Μέσα απ’το σάκο άκουσα τη μάνα μου να λέει
«πολύ με κούρασε αυτό το παιδί…»
bing-bang
Εκεί πάνω που κάθεσαι και μας κοιτάζεις
Δε χάζεψες ποτέ τα αστέρια;
Τόσο λαμπερά πάνω στο μαύρο τους γρανίτη;
Δε θέλησες ποτέ να τα χαϊδέψεις;
-Μια φορά άπλωσα το χέρι μου να τα χαϊδέψω
Τόσο φωτεινά, τόσο διαφορετικά και τόσο ομοιόμορφα!
Τόσο αλληλένδετα!
Μου ξέφυγε όμως λίγο ο παράμεσος…
Κάτι λίγο παραπάνω από χάδι
Και άρχισαν να κυλάνε και να πέφτουν
Το ένα πάνω στο άλλο και να εκρήγνυνται
Και έγινε ο κόσμος…
Η Μεσόγειος και η Σαχάρα
Τα γεράνια και οι κάκτοι
Οι αετοί και τα κοράκια
Ο Καβάφης και ο Χίτλερ
Ο πλαφασμός και ο εγκέλαδος
Οι πλατείες και τα κοιμητήρια
Οι βροχές και ο δρόλαπας
Η μέρα και η νύχτα
Εγώ κι εσύ
Τόσο διαφορετικά και τόσο ομοιόμορφα…
Τόσο αλληλένδετα!
